Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουν όλοι πόσο δύσκολο και ευαίσθητο είναι το ζήτημα της διαχείρισης των παιδιών αυτούς τους καιρούς. Και πόσο διαφορετικό από όλα τα άλλα που μας απασχολούν… Τα παιδιά αποτελούν ένα πολύ ξεχωριστό κεφάλαιο.

Δεν έχεις, κατ’ αρχήν, την απαίτηση να καταλάβει ο άλλος ότι «ακόμα και μια εβδομάδα άρσης του lockdown για τα σχολεία κάνει την διαφορά» προκειμένου τα μικρά, ιδίως του δημοτικού, να μην πάνε …σερί την τηλεκπαίδευση μέχρι μετά τις γιορτές ή και για μήνες.

ΟΚ! Γι’ αυτό, πάμε από το «α»…

Φίλη εκπαιδευτικός εξηγούσε, μάλλον, τα αυτονόητα λέγοντας «…η πολύ μεγάλη διαφορά με την προηγούμενη καραντίνα είναι ότι την Άνοιξη μας βρήκε προς το τέλος της εκπαιδευτικής περιόδου, ενώ, τώρα είμαστε στην «καρδιά» της, σε ένα κρίσιμο διάστημα για την διδακτική ύλη, με πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα για τα παιδιά της Α’ δημοτικού και της Γ’ λυκείου: τα μεν καλούνται να μπουν σε έναν καινούργιο κόσμο και να τον γνωρίσουν κάτω από αυτές τις πολύ ιδιαίτερες συνθήκες χωρίς καν να έχουν …καμία φυσική επαφή με το σχολείο. Τα δε καλούνται να προετοιμαστούν εξ’ αποστάσεως για μια από τις κρισιμότερες στιγμές της ζωής τους: τις εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα Πανεπιστήμια.».

Το μήνυμα για τα πιτσιρίκια του δημοτικού: «Η τηλεκπαίδευση καλύπτει ως έναν βαθμό το κενό στην μάθηση. Δεν αρκεί, όμως, για να καλύψει όλες τις ανάγκες ενός παιδιού σε αυτή την ηλικία.

Το παιδί θέλει να δει και τον φίλο του από κοντά, να παίξουν στο διάλειμμα, όχι να είναι κλεισμένο σε ένα σπίτι μόνο με τους γονείς, μπροστά σε έναν «ψυχρό» υπολογιστή. Λείπει το συναίσθημα, λείπει η συναναστροφή και αυτό επιδρά στην ψυχολογία του, έχοντας να διαχειρισθεί και το ίδιο μια πρωτόγνωρη κατάσταση…».

Εγώ, τώρα: Όλοι ελπίζουμε να απαλλαγούμε το συντομότερο από τον εφιάλτη, με απόλυτη προτεραιότητα την (με κάθε τρόπο) προστασία της δημόσιας υγείας.

Ουδεμία υπόδειξη, σε κανέναν. Ξεκάθαρο. Εξειδικεύω στο θέμα της εκπαίδευσης, πρώτον διότι είναι τεράστιο και αφορά, συνολικά, 1.300.000-1.400.000 μαθητές (δημοτικού-γυμνασίου-λυκείου), για όσους δεν έχουν εικόνα του πραγματικού αριθμού και απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς σε όλες της βαθμίδες της και δεύτερον, επειδή είμαι υπέρ της άποψης ότι πρέπει, τελικά, να τονίζονται και τα (…υποτιθέμενα) αυτονόητα!

Ειδικά, για όσους αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πως μια από τις μεγαλύτερες ευθύνες ΟΛΩΝ μας είναι να εκπαιδεύσουμε σωστά τις νέες γενιές, πριν τις «παραδώσουμε» στην κοινωνία…

Τα παιδιά είναι σίγουρα, τα πιο αδικημένα σε αυτή την κρίση. Και ο δικός τους αγώνας, σαφώς πιο αντίξοος. Πιεσμένα πολύ και ψυχολογικά, «φυλακίσθηκαν» ξαφνικά σε 4 τσιμεντένιους τοίχους, χωρίς δραστηριότητες – αθλητικές και άλλες- μετά την «σφράγιση» (και) των αθλητικών χώρων, χωρίς διεξόδους, χωρίς πολλές επαφές με τον …έξω κόσμο, χωρίς…, χωρίς… , έστω και αν αποδεδειγμένα πειθάρχησαν σε όλα τα μέτρα, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, επιδεικνύοντας μια ευχάριστα απρόσμενη υπευθυνότητα, φορώντας κανονικά τις μάσκες τους επί ώρες, μέχρι και στα διαλείμματα του σχολείου κ.λ.π., κ.λ.π.

Πληρώνουν, δυστυχώς, εν μέρει και την …ανευθυνότητα άλλων, πολύ μεγαλύτερων, υποτίθεται ήδη …εκπαιδευμένων, που «έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους» κάθε μέτρο και προκάλεσαν έξαρση των κρουσμάτων του φονικού ιού. Αυτά…

Μ.Κ.

Κοινοποίηση: