Από τις πιο πολυσυζητημένες μεταγραφές του ελληνικού μπάσκετ, όχι μόνο για το φετινό καλοκαίρι. Γιατί το όνομα του Κώστα Σλούκα αναφερόταν επίμονα την τελευταία διετία, τουλάχιστον, ως προς την επιστροφή του στα «πάτρια εδάφη» και τελικά αυτό έγινε με τον τρόπο που πρόβλεπαν οι περισσότεροι …

Ο ύψους 1.90 μ. διεθνής point guard/shooting guard ντύθηκε ξανά στα ερυθρόλευκα, αν και δεν είχαν λείψει τα σενάρια που κάποια στιγμή τον ήθελαν και στα …πράσινα.

Αλλά, μάλλον ήταν θέμα «χημείας». Ούτε ο ίδιος θα προτιμούσε «μέσα» του να παίξει στον Παναθηναϊκό αντί του Ολυμπιακού (εκτός, ίσως, μόνο αν του έκλειναν την πόρτα στο λιμάνι), ούτε και στον Παναθηναϊκό θα πίστευαν πραγματικά ότι θα «έδενε» με την ομάδα τους και συναισθηματικά, έστω και αν η μπασκετική του αξία δεν αμφισβητείται, σε εποχές μάλιστα που ο επαγγελματίας θεωρητικά δεν έχει τέτοια διλήμματα…

Και τώρα τι; Το THE OBJECTIVE.GR προσεγγίζει το θέμα από μια οπτική που άλλοι δεν «έπιασαν» ως τώρα. Διότι ο Ολυμπιακός με αυτή την κίνηση βάζει, σαφώς, δυο στόχους: να ενισχυθεί στην περιφέρεια του με μια εξαιρετική λύση, οργανωτικά και επιθετικά, αλλά και να εξασφαλίσει ταυτόχρονα την λύση που αυτή την ώρα μοιάζει ως η ιδανικότερη για την μελλοντική διαδοχή του νυν ηγέτη της. Μια ώρα, η οποία εκ των πραγμάτων δεν θα αργήσει πάρα πολύ…

Δεν βγήκε, βέβαια, κανείς από τον επίσημο Ολυμπιακό να αναγγείλει ότι αναζητείται ο «αντι-Σπανούλης». Η, τέλος πάντων, αυτός ο οποίος θα αναλάβει τον ρόλο του ηγέτη.

Αφ’ ενός μοιάζει αυτονόητο κάτι τέτοιο, αφ’ ετέρου πρόκειται για μια κουβέντα που γίνεται στο ευρύτερο περιβάλλον της ομάδας από τότε που ο Kill Bill άρχισε να μεγαλώνει ηλικιακά…

 ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝ, ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ ‘ΡΘΕΙΣ

Οι ιστορίες των δυο παικτών –και συμπαικτών πάλι πλέον- παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες.  Ειδικά, σε ένα συγκεκριμένο «σημείο» είναι ακριβώς ίδιες!

Η εξέλιξη ήταν, θαρρείς, προδεδικασμένη από την γνωστή, σοφή λαϊκή φράση με την οποία κάποιος …προειδοποιεί έναν άλλον «εκεί που είσαι ήμουν, εδώ που είμαι θα ΄ρθεις».

Τα γεγονότα δεν είναι άγνωστα. Πως συνδέονται, όμως; Πως συνδέεται το «χθες» με το «σήμερα» και το «αύριο;»

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο ο Σλούκας είχε φύγει από τον Ολυμπιακό, το 2015 για να υπογράψει στην Φενέρμπαχτσε, πέρα από τα χρήματα των Τούρκων, ήταν ο …ίδιος που κάποτε «έδιωξε» και τον Βασίλη Σπανούλη από τον Παναθηναϊκό. Να πάει κάπου, για να παίζει χωρίς να νιώθει την «βαριά σκιά» του αρχηγού να πέφτει πάνω του, να παίζει περισσότερο, να ελέγχει αυτός το παιχνίδι της ομάδας και εν ολίγοις να γίνει αυτός το «πρώτο βιολί». Ο ηγέτης…

Όπως, δηλαδή, το 2010 δεν φαινόταν εύκολο στον Σπανούλη να συνυπάρξει» στην 5άδα με τον Δημήτρη Διαμαντίδη και αποφάσισε να «κατηφορίσει» προς Πειραιά, έτσι και το 2015 ο Σλούκας «αυτομόλησε» προς Κωνσταντινούπολη για να μην είναι «υπό τον Σπανούλη»…

Η διαφορά τους είναι ότι ο Σλούκας δεν κινδύνεψε να χαρακτηρισθεί ως «προδότης» από τους φίλους του Ολυμπιακού, όπως ο Σπανούλης τότε από αυτούς του Παναθηναϊκού, απλούστατα διότι έφυγε στο εξωτερικό για να συνεχίσει την καριέρα του και δεν βρέθηκε ξαφνικά στο «στρατόπεδο» του «αιωνίου αντιπάλου»…

Τώρα, συμβαίνει το εξής: ο μεν Σπανούλης «μετρά αντίστροφα» για το τέλος της καριέρας του, στα 38 προς 39 του, ο δε Σλούκας στα 30 του δεν γύρισε και …τυχαία, αφού, στόχος του πια είναι να κατοχυρώσει τον ρόλο του ηγέτη της ομάδας – και να παραλάβει σταδιακά την «μπαγκέτα» του «μαέστρου» από τα χέρια του νυν κατόχου της, για όσο χρονικό διάστημα προλάβουν οι δυο τους να παίξουν για δεύτερη φορά συμπαίκτες στο λιμάνι…

Θα καταφέρει ο Σλούκας να εξελιχθεί σε «νέο Σπανούλη» για τους «ερυθρόλευκους», με την ίδια συνέπεια και διάρκεια που το πέτυχε ο νυν αρχηγός του Ολυμπιακού ;

«ΗΓΕΤΗΣ ΔΕΝ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ, Ο ΡΟΛΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ»

Αυτό θα απαντηθεί μόνο στην πράξη. Από το λιμάνι αποχώρησε πριν μια 5ετία ως «ρολίστας» και επιστρέφει ως σταρ, πρωταθλητής με την Φενέρ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην Euroleague, αναλαμβάνοντας μια «βαριά» πολλαπλή αποστολή: να διαδεχθεί επάξια τον Σπανούλη, να πετύχει όσα εκείνος σε «βάθος» χρόνου και να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να «μπει» στο Top-4 της Ευρώπης.

Γιατί, στην ομάδα που τον ανέδειξε αλλά δεν του επέτρεψε να καθιερωθεί ως «πρώτο βιολί», τίποτε δεν είναι ίδιο με «τότε»…

Η ευθύνη να καθοδηγήσει τους συμπαίκτες του σε «υψηλότερα επίπεδα», να εμπνεύσει τους ξένους όπως και τους νεότερους σε ηλικία Έλληνες, η ικανότητα του παίκτη που θα «τραβήξει» την ομάδα στα δύσκολα και θα έχει το κρύο αίμα να πάρει τα κρίσιμα σουτ και να «επιβάλει» την παρουσία του στα αποδυτήρια και στο παρκέ δεν είναι κάτι το οποίο επιτυγχάνεται από την μια στιγμή στην άλλη.

Κι όπως είχε πει κάποτε ο Σπανούλης: «Ηγέτης δεν μπορεί ένας παίκτης να βαφτιστεί χωρίς να έχει κερδίσει αυτό τον ρόλο. Ηγέτης γίνεσαι μέσα από διαδικασίες ετών, όχι σε μία μέρα.».

Σε αυτά τα λόγια του Kill Bill κρύβεται όλη η αλήθεια. Εν αναμονή…

ΥΓ. Ο Σπανούλης δεν φαίνεται να …βιάζεται, πάντως, για το «τέλος» και γυμνάζεται με διάθεση έφηβου. Το μήνυμα της ΚΑΕ για τα 38α γενέθλια του «λέει» πολλά:

«Άπαντες στην ΚΑΕ Ολυμπιακός ευχόμαστε στον αρχηγό μας, Βασίλη Σπανούλη, χρόνια πολλά, με υγεία και πολλές επιτυχίες!!! Happy B-Day Captain!!!».

Το μεν πνεύμα πρόθυμο…

THE OBJECTIVE.GR

Κοινοποίηση: