Η επιθετική ισπανική γρίπη, η οποία εξαπλώθηκε παγκοσμίως μεταξύ του 1918 και του 1920 ως το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες πανδημίες στην ιστορία με έως και 50 εκατομμύρια θανάτους. Η καταστροφική, ταχεία εξάπλωσή της προκλήθηκε από τους στρατιώτες που επέστρεψαν στο σπίτι τους και το συνολικά εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα των ανθρώπων λόγω των δυσκολιών του πολέμου.

Κοιτώντας τις εφημερίδες και τα αρχεία δημόσιας υγείας εκείνης της εποχής, διαπιστώνεται ότι η γρίπη ήρθε σε δύο κύματα.

Το πρώτο κύμα, την άνοιξη του 1918 ήταν ήπιο. Αυτό συνέβη επειδή οι τραυματίες στρατιώτες που έφεραν τον ιό περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στα νοσοκομεία και στα σπίτια τους, έτσι οι λοιμώξεις στην επαρχία ήταν χαμηλές.

Μέχρι τον Οκτώβριο, οι αρχές κατάλαβαν τη σοβαρότητα της γρίπης και έλαβαν περιοριστικά μέτρα απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις, κλείνοντας θέατρα, σχολεία και εκκλησίες. Οι άνθρωποι έπρεπε να φορούν μάσκα, να μένουν στο σπίτι και να μην έχουν κοινωνικές επαφές – τα ίδια μέτρα που λαμβάνονται σήμερα για τον COVID-19.

Αλλά όταν ο πόλεμος τελείωσε τον Νοέμβριο, οι άνθρωποι ήθελαν να γιορτάσουν και συγκεντρώθηκαν σε μεγάλες ομάδες, αγνοώντας τις συστάσεις των αρχών. Η χαλαρή κοινωνική αποστασιοποίηση έκανε τον αριθμό των κρουσμάτων να αυξηθεί γρήγορα, προκαλώντας ένα χειρότερο δεύτερο κύμα λοιμώξεων.

Λόγω της γρίπης, πολλοί άνθρωποι παρέλειψαν τους τακτικούς εμβολιασμούς με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα κρούσματα της ευλογιάς και του τυφοειδούς πυρετού την δεκαετία του 1920.

Εν μέσω της πανδημίας COVID-19, οι χαμένοι εμβολιασμοί προκαλούν αυξανόμενη ανησυχία – ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανέφερε πρόσφατα ότι 117 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως κινδυνεύουν να χάσουν εμβόλια κατά της ιλαράς.

Η πανδημία της γρίπης του 1918 παραμένει μια ηχηρή προειδοποίηση για το τι θα μπορούσε να συμβεί εαν δεν ληφθούν έγκαιρα τα κατάλληλα μέτρα αντιμετώπισης του COVID-19. Ωστόσο, έχουμε μάθει σε όλη την ιστορία ότι δεν υπάρχουν δύο πανδημίες πανομοιότυπες – πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προσαρμόσουμε τα μέτρα για τη δημόσια υγεία με βάση τις καταστάσεις που εξελίσσονται.

Με τον τρόπο που εξαπλώθηκε η ισπανική γρίπη το 1918, κατανοούμε ότι θα πρέπει να συνεχίσουν να λαμβάνονται σταδιακά μέτρα κοινωνικής απόστασης και το κοινό θα χρειαστεί χρόνο για να επιστρέψει στην “φυσιολογική ζωή”.

Ακόμα κι αν χαλαρώσουμε τους περιορισμούς για το COVID-19, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην επαναληφθεί η ιστορία.

 

Dr.V

Κοινοποίηση: