Αν το πετρέλαιο είναι ο «μαύρος χρυσός» για τους Σαουδάραβες, τότε το …φτωχό βαμβάκι μπορεί να γίνει ο «λευκός χρυσός» για την Ελλάδα, την μεγαλύτερη παραγωγό χώρα του συγκεκριμένου αγαθού σε ολόκληρη την Ευρώπη, με την Ισπανία να ακολουθεί δεύτερη με απόσταση.

Οι αριθμοί, όμως, αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα ενός απίστευτου κοντράστ: την ώρα που από τα χωράφια των Ελλήνων αγροτών βγαίνουν 300350.000 τόνοι εκκοκκισμένου βαμβακιού κάθε χρόνο, μόλις οι …10.000 τόνοι από αυτή την ποσότητα μεταποιούνται στην Ελλάδα για να μετατραπούν σε «τελικό προϊόν», όπως αποκαλύπτουν στο «THE OBJECTIVE.GR» σημαντικοί επιχειρηματίες του συγκεκριμένου βιομηχανικού κλάδου.

Το υπόλοιπο βαμβάκι εξάγεται π.χ. σε Τουρκία, Άπω Ανατολή, Αίγυπτο κ.λ.π. σε ακατέργαστη μορφή και τα έσοδα από την πώληση του δεν ξεπερνούν τα 450500 εκατ. ευρώ για την ελληνική οικονομία. Γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά και τι …σημαίνει αυτό;

Πολύ απλά: το υπέρογκο κόστος για την ελληνική βιομηχανία, μέρος της οποίας αποτελεί και η κλωστοϋφαντουργία, δεν επιτρέπει την μεταποίηση όλης αυτής της ποσότητας εδώ. Το κόστος παραγωγής «εκτοξεύεται» στα ύψη από τις «βαριές» ασφαλιστικές εισφορές, την φορολογία, το μεγάλο κόστος της ενέργειας κ.λ.π., με συνέπεια το λεγόμενο «τελικό προϊόν» να μην μπορεί να παραχθεί σε ανταγωνιστικές τιμές.

Αν μπορούσε η Ελλάδα να «κρατήσει» όλο αυτό το βαμβάκι στα …χέρια της και να το μεταποιήσει μόνη της, αντί να το εξάγει και να το …επαναεισάγει, τότε, η συνολική συνεισφορά του κλάδου στην εγχώρια οικονομία υπολογίζεται ότι θα έφθανε ακόμα και τα 8 δισ. ευρώ τον χρόνο, ενώ, θα πρόσφερε 100.000 άμεσες θέσεις εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία και 200300.000 έμμεσες.

Με λίγα λόγια: πέρα από τα επιπλέον …7,5 δισ. ευρώ τα οποία «χάνονται» σε επίπεδο τζίρου για την ελληνική οικονομία από το αγαθό με την υψηλότερη προστιθέμενη αξία στον παραγωγικό τομέα, θα έβρισκαν ταυτόχρονα δουλειά και περίπου 400.000 άνθρωποι, σε μια εποχή που και λόγω των επιπτώσεων του COVID-19 τα χειρότερα σενάρια «μιλούν» για ανεργία η οποία θα υπερβεί το 20%!

Κι αντί να υπάρξει αυτή η …κοσμογονία, αντιθέτως η κλωστοϋφαντουργία έχει σχεδόν καταρρεύσει στην Ελλάδα και οι επιχειρήσεις του κλάδου έβαλαν δεκάδες λουκέτα, στα «πέτρινα χρόνια» της 10ετούς οικονομικής κρίσης, την στιγμή που θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί στην οικονομία, όπως ο τουρισμός, η ναυτιλία και η εστίαση.

Μιλάμε για ένα αγαθό, το ελληνικό βαμβάκι, το οποίο χρησιμοποιείται σε πιθανές και …απίθανες χρήσεις, που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν: από την ένδυση και τον φαρμακευτικό τομέα, μέχρι την κατασκευή …χαρτονομισμάτων και την αυτοκινητοβιομηχανία, για την εσωτερική επένδυση της ταπετσαρίας πανάκριβων μοντέλων μεγάλων ευρωπαϊκών εταιριών που το προμηθεύονται από «εμάς»!

ΤΟ ΝΕΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΚΑΙ Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Η συζήτηση για το επιχειρηματικό «μοντέλο» της χώρας ανοίγει και πάλι, σε μια προσπάθεια να καταμετρηθούν οι δυνάμεις του κάθε κλάδου και να τεθούν νέες προτεραιότητες, στην προσπάθεια για την επίτευξη ενός «καθολικού restart» της αγοράς και της οικονομίας εν μέσω της πανδημίας.

Η μεγάλη «εξάρτηση» της Ελλάδας από τον τουρισμό, τον αποκαλούμενο και ως «ατμομηχανή της οικονομίας» έχει …πέσει στο τραπέζι και οι κοινή συνισταμένη στα συμπεράσματα όλων, από τους πολιτικούς, τον επιχειρηματικό κόσμο, τους ειδικούς αναλυτές και τους φορείς, είναι ότι θα πρέπει να στηριχθεί η βιομηχανία για να μπορέσει, επιτέλους, να προσφέρει το δικό μερίδιο στην ανάπτυξη της χώρας.

Πως, όμως, όταν η ελληνική βιομηχανία πληρώνει, για παράδειγμα, διπλάσιες εισφορές από τους Γερμανούς και υπερδιπλάσιο κόστος ενέργειας στα εργοστάσια;

Και ναι μεν οι Γερμανοί θεωρούνται η πρώτη οικονομία της Ευρώπης και διατηρούν τον ηγετικό ρόλο στην βιομηχανία και την μεταποίηση, σε διεθνές επίπεδο, ωστόσο και η …μικρή Ελλάδα, δυστυχώς, δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Το παράδειγμα με τα 8 δισ. ευρώ του βαμβακιού και τις 400.000 θέσεις εργασίας θεωρείται, ίσως, από τα πιο χαρακτηριστικά.

Επιτυχημένοι και μεγάλοι Έλληνες επιχειρηματίες συμβουλεύουν σε όλους τους τόνους ότι θα πρέπει να στηριχθούν η παραγωγή και η βιομηχανία σε μια μάλλον …αποβιομηχανοποιημέννη χώρα, τώρα που εξ’ αιτίας της πανδημίας δίνεται η ευκαιρία.

Πως; Αφενός, με το κλείσιμο των συνόρων, αφού θα περιορισθούν εκ των πραγμάτων, θα ελαχιστοποιηθούν και πιθανόν θα εκμηδενισθούν σε ορισμένες περιπτώσεις οι μετακινήσεις-μεταφορές και οι εισαγωγές-εξαγωγές σε διηπειρωτικό επίπεδο, άρα κλάδοι της ελληνικής βιομηχανίας θα έχουν την δυνατότητα να αυξήσουν τις πωλήσεις τους εντός Ευρώπης.

Αφετέρου, τα προβλήματα στον τουρισμό είναι τεράστια και το περσινό ρεκόρ των 34 εκατ. αφίξεων ξένων τουριστών στην Ελλάδα αποτελεί πια ανάμνηση.

Οπότε, αυτονόητο είναι ότι η χώρα πρέπει να βρει τρόπους για να αναπληρώσει τα χαμένα έσοδα αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ από άλλες «πηγές» και άλλους κλάδους. Κάποιοι λένε «έφθασε αυτή η ώρα, ή τώρα ή ποτέ»…

Κοινοποίηση: